علیرضا داوودنژاد: درون مایه جشنواره فیلم سلامت سبک زندگی سالم است



به گزارش خبرنگار سینمایی ایرنا، علیرضا داوودنژاد، فیلمساز کهنه‌کار سینمای اجتماعی معتقد است، فیلم‌هایی که با درون‌مایه سلامت ساخته می‌شود در یاد مردم می‌ماند. درباره اهمیت برگزاری جشنواره فیلم‌سلامت با داوودنژاد به گفت وگو نشستیم که مشروح آن را در ادامه می‌خوانید:

*ایرنا – جدی تر و بیشتر شدن توجهات به آسیب های مرتبط با سلامت روحی و جسمی جامعه، یکی از عوامل زایش جشنواره ای به نام جشنواره سلامت بوده است. تا چه حد این تقارن، به هر چه بهتر روایت شدن مسائل حوزه سلامت، کمک می کند؟

– سینما برای اثرگذار بودن باید باور پذیر باشد، برای باور پذیربودن باید با مسائل جاری و مبتلابه مردم در تماس باشد و برای این‌کار باید موانع سر راه خود را حذف کند. از طرفی دیگر، فیلم‌سازی در این مختصات باید دارای یک بازار امن باشد. در چنین موقعیتی ارتقای سینمای اجتماعی در همه حوزه‌ها از جمله سلامت را شاهد خواهیم بود، سینمایی که به پشتوانه سرمایه مردم، اعتماد اجتماعی و سفارش از روایت های اجتماعی فیلم تولید می‌کند. در چنین شرایطی موضوع سلامت که درکنار باقی موضوعاتی که دغدغه جامعه کنونی محسوب می‌شود در سینما بازتاب گسترده و اثرگذاری خواهد داشت. درون مایه جشنواره فیلم سلامت سبک زندگی سالم است و این سوژه می تواند زمینه پیشگیری را در کشور فراهم کند. فیلم های سلامت محور تاثیرگذاری بیشتری دارد، این فیلم ها بدون شک در یاد مردم مانده است.
ما اگر به دنبال یک جریان سینمایی ریشه‌دار و ماندنی باشیم باید از جهان پیرامون خودمان و از زندگی الهام بگیریم. وقتی قرار باشد از تجربیات خودمان، از آنچه مشاهده می‌کنیم و از آنچه در دور و برمان می‌گذرد، از مسایل مبتلا به و جاری در محیط‌مان الهام بگیریم به‌هرحال با هر ذهنیت و زاویه دیدی هم که باشد منعکس‌کننده مسایل اجتماعی هم است. این مفاهیم درون آن وجود دارد. کافی است باور کنیم یک جریان سینمایی ریشه‌دار و موفق و مطمئن سینمایی است که از زندگی دور و بر خودش، از زندگی جهانی که در آن متولد شده و دارد کار می‌کند الهام بگیرد.
خواه‌ناخواه چنین سینمایی که در اصل سفارشش را از همین دنیایی که درونش به وجود آمده و دارد کار می‌کند می‌گیرد خواه، حمایتش را هم می‌گیرد. یعنی اصلا معنا و مفهوم سینمای ملی همین است و اینها نمی‌تواند خالی از دغدغه‌های اجتماعی هم باشد. به‌نوعی جشنواره فیلم سلامت بازتاب نگرانی جامعه است.

*ایرنا – سینما تا کنون تا چه حد در زمینه سلامت و ساخت آثاری که بتواند به شکل غیر مستقیم، مردم را نسبت به سلامت خود حساس کند، موفق عمل کرده است؟

– همیشه سینمای اجتماعی با دید انتقادی به جامعه نگاه می کند، خواه نا خواه در فیلمساز اجتماعی نسبت به وضعیت سلامت جامعه گرایش ایجاد می شود و مردم هم این پیام را در اثر درک می کنند. فیلم‌هایی که مشکلات جامعه را بیان می‌کند در واقع از جامعه دفاع می‌کند. من به سینمای اجتماعی علاقه‌مند شدم چون تاثیر آن را در زندگی مردم را می‌دیدیم، اما از نظر من هنوز به سینمای ایران نرسیده‌ایم، سینمایی که در آن احساس ایرانی بودن به ما دست دهد. شاید بتوان تمامی آثاری که در عرصه سینمای اجتماعی ساخته می‌شود را به‌نوعی مرتبط با موضوع سلامت دانست. این آثار مستقیم یا غیر مستقیم به سلامت روحی و جسمی می‌پردازند.

*ایرنا – خود شما به‌عنوان یک فیلمساز، نسبت به حوزه سلامت تا چه حد دغدغه دارید و این دغدغه را چگونه در آثارتان بازتاب می‌دهید؟

– من برای ساخت فیلم چشم‌اندازی برای خود تعیین کرده‌ام و در راستای این چشم‌انداز برای مردم فیلم می‌ سازم. هر موضوعی که در اجتماع مهم باشد من را تحت تاثیر قرار می‌دهد و در فواصل مختلف زمانی به سمت آن می‌روم. سلامت روحی و جسمی هم یکی مسائل مهم اجتماع است و قطعا فیلمساز اجتماعی را تحت تاثیر قرار می‌دهد. در واقع می‌شود گفت در کارهایی چون بهشت از آن تو، نیاز، مصائب شیرین و حتی فیلم‌های سالهای اخیر مثل مرحم و کلاس و روغن مار سعی کردم یک دغدغه را در آنها بازتاب دهم. وقتی دنبال این هستی که آنچه در قاب دیده می شود، زنده و گرم باشد و گرمای انسانی داشته باشد، راهی جز این نیست که به مسائل مبتلابه دور و برت بپردازی. من اگر از نحوه نشست و برخاست و دوستی و آشنایی و غیره حرف می زنم، همه متعلق به همین زندگی اجتماعی است و وقتی دغدغه ام این است که این زندگی را وارد سینما کنم، طبیعتا با جامعه سروکار دارم. همین ایجاد تنوع نامحدود حالات در فیلم، تو را به سمت تجربه در زبان و بازاندیشی در انتخاب موضوع و شخصیت پردازی و بافت روابط و میزانسن و قاب بندی و دکوپاژ و ساختار می برد.
البته یکی از دغدغه های ما خود زبان است. زبان نوشتاری یک امر جمعی است و تحت تاثیر مولفه های سیاسی واجتماعی و… است، اما سینما یک خاصیت فردی دارد. رسانه و هنر از نظر من دو چیز هستند. رسانه در ادامه زبان که یک امر جمعی است و به قدرت و سازماندهی بازمی گردد، تکیه بر سفارشی سازمانی دارد، ولی کار هنری کار فرد است. رسانه می خواهد سلوک دهد. فرد چشم اندازی از جهان دارد و وقتی یک اثر هنری ساخته می شود، پشت آن حضور دارد. حرف من این است که در سینما کار رسانه یی صورت نمی گیرد.

*ایرنا – باتوجه به اینکه در آستانه برگزاری دومین دوره جشنواره فیلم سلامت هستیم، اثرگذاری این جشنواره چطور ارزیابی می‌کنید؟

– مردم ایران جشن و جشنواره را دوست دارند. این مراسم توجه مردم را به خود جلب میکنند. در این میان اگر جشنواره به موضوع سلامت بپردازد که یکی از موضوعات مهم جامعه محسوب می‌شود، قطعا مردم از جشنواره استقبال می‌کنند، فیلم‌ها را می‌بینند و تاثیر می‌گیرند. سینما با برگزاری این جشنواره می تواند به حوزه سلامت خدمت کند و با جلب توجه در این زمینه و طرح موضوع، سینماگران را متوجه ظرایف و جزئیات این حوزه کند و پیام های لازم را به آنها بدهد. اما بهتر این است فیلمهای حوزه سلامت با تحقیق ساخته شود.
دومین جشنواره فیلم سلامت از دیروز یکم شهریور آغاز و تا پنجم شهریورماه در پردیس سینمایی چارسو ادامه دارد.
فراهنگ**9246** خبرنگار: علیرضا مرادی * انتشار: مرضیه فاتحی



انتهای پیام /*










شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید

پاسخ دهید